دردهای انسان دو گونه اند ، و اشکهابی او نیز دو تایند:
اشکهایی که بعدش بزرگ میشوی و اشکهایی که بعدش حقیر و خرد میگردی
********************************
خدایا ! به دردهای من و ملتم ، تسکینی از جنس نور ده که دلهایمان وسیعتر شود و خفاش نا امیدی از ته ته دلمان بدر آید
********************************
به حباب نگران لب یک رود قسم
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت
غصه هم خواهد رفت ،
آن چنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...
فکر کنم اونا اشکهایین که برای خودمون نگهشون می داریم..غصه هم می رود ولی خلاءش نه..خاطره ..شاید
شاد باشی همیشه!